merhaba…

Çok ciddi ihtimalle, dil okulundaki Türkçe dersine doğru ağır adımlarla ilerlerken siyahi bir öğrenci, yoldaki tek insan olarak gördüğü, ‘ben’ olarak tabir ettiğim tipe selam vermek ister. Ben onunla özel olarak ilgilenmezken, iletişim kurmak ve Türkçesini azıcık da olsa pekiştirmek için bu minik anlık fırsatı kaçırmayacaktır. Merhaba, der. Fakat bu ne bir sorudur, ne bir dikkat çekme, ne bir sevinç, ne de tanışlık nidasıdır. Kuru kuruya, sona doğru hızlıca azalan etkisi, sokakta kaybolan sesi ile merhaba…dır. “Denedim, oldu mu”dur. Benden cevap bekliyor muydu, ondan bile emin olamam. Kös kös yoluma devam ederim, sokağın sonundan yola çıkınca gördüğüm ilk şaşkın ve bekçi kediye:

naber lan!

derim. Evet, bu işte bir tuhaflık var.

Reklamlar

var yorum?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s