Musicking in Istanbul

Istanbul Makamı / Istanbul notes. A humble documentary on foreign musicians who found Istanbul familiar, 2016. Watched it in May 2016, on a famous university/conservatory campus in Istanbul. At the screening, next to us was a graduation or wedding celebration (not so famous), which made real noise. See the documentary’s trailer here:

Advertisements

Bartok in Anatolia

Bela Bartok’s footprints in Anatolia, while he was searching for some other footprints in Anatolia. Documentary in Turkish, subtitles in Hungarian.

çiçek de alacağım

 

Araştırma yolculuğundan kampüse dönüş:

Seyir defterimde yeni bir dönemi açmışken daha ilk aydan dönemin çarkları arasında sıkıştım. Helikopter uğultusu, tren sesi, ambulans ve polis otosu çığlığı arasında n’oluyor ya yine kim köprüye çıktı, kim kimi kesiyor acaba diye uykularımdan uyanma aşamasını atlattığımı sanıyorum. Bu şehir küçük bir şehir, dolayısıyla sesler çabuk yayılıyor ve herkes ıssızlığın ortasındaymış gibi ses çıkardığı için yan fraternity evinde geyirseler (üstelik sorority yanında geyiriyorlar, sıfır nezaket) biz burada deprem oluyor sanabiliyoruz. Ayrıca müzik zevkleri ve parti anlayışları da korkunç derecede düz olduğundan içimdeki elitisti sayelerinde sevindirebiliyorum. dım tıs yo çak takır yo çakada be yo.

Ancak elitistin sınırları dar; onu fazla dışarı salmıyorum, kendi dünyasında oyalıyorum. Örneğin öğrencilerin derse banyo terliği ve uzun lacivertimsi siyah ama aslında kahverengi çizgili çorapla gelişini olay yapmıyorum artık (kadın erkek fark etmeden o çorap çekiliyor). Haftasonu futbol ve basketbol maçlarına giderken üniforma gibi tek renk mavi polyester elbiseyi üstüne çeken, altına da kovboy botları geçirip gururla kırmızı ışıkta bekleyen genç üniversiteli kadınlar kümesini de garipsemiyorum. Sadece biraz renk, biraz çeşit, biraz istatistiksel kayma diliyorum. Arada kendi ülkemin yeni nesil üniversiteli kadınlarını düşünüyorum tabii; bir kısmı gururla ‘nasıl ya bunun hepsini okuyacaz mı, ben meşgulüm şimdi, okul bitse de evlensem, öf çok sıkıcı bu yazılar snapchat’e koyayım dalga geçeriz’ derken diğer bir kısmı ölüyor, birazı savruluyor, birazı da çalışıyor; hatta fazla göze çarpmayan birazı geleceğini tedirgin tedirgin kuruyor. Karşılaştırmak işe yaramıyor, ama bu sayede en azından Türkiye’nin genç kadınlarını biraz fonksiyonu çerçevesinde inceleme fırsatı ve yüzdeleri gözden geçirme şansı bulduk: tek eksiğim bunun için araştırma fonu almamış olmam ve köşe yazmamam.

Karpal tünel olmayan ama ne hikmetse iyileşmeyen bileklerim ve ağrıyan ellerim sayesinde yeni bir ağrı türüyle tanıştım geçen ay. Bu ay da biriken stresle birlikte hız kesmeden bu ağrıya tam gaz devam. Buna yeni sorumluluklar eklenince, eldeki işler yetişmeyince, tam işimin (makalemin) başına oturdum derken ofis arkadaşım bana öğrencilerinden yavaş çekimde dert yanmaya başlayınca ve susmayınca, işler olmuyor. Evet, olmuyor. Olduramıyorum. Atık enerjiyi boşaltıp yerine yenisi ve pırıl pırıl olanını koyamadığım için berbat bir iş çıkarıyorum. Vücut adeta sinyal veriyor, beni gerersen seni pis gererim diyor. Doktora öğrencisinin stresle başa çıkması için toplu terapi grupları öneriliyor, oysa ihtiyacımız olan önce günün 36 hatta belki 48 saate çıkması. O zaman her şey hallolur; gerekirse haftada iki saat oturup benim işim olmayan konuları bile tartışırım. Bir odada çember etrafında oturup grupça dertlerimizi tartışma noktasını maalesef geçmiş bulunuyorum, çünkü günlerim 6 saat gibi hissediyorum; hızlı, yokuş ve kalın perdeli. 1 saat yemek ve ulaşım, 1 saat ders, 1 saat angaryalar ve insanlar, 1 saat bunalım ve sorular, 2 saat neden yazamıyorum telaşı… İçinden geçemiyorum. İhtiyacım olan iç huzuru şu anda pek bulunmadığından, elimdekiyle yetiniyorum: sabah yedide ses açma ve şakıma egzersizleri; vitesleri artık olmayan bisikletimle turlar; gece 10’da süpermarket gezileri, balkon sefaları. Çiçek de alacağım. Sözlerim üzerimde bol duruyor bu ara, ama çiçek tam gelecek eve, kesin.

bir gün bir kadın ejderhasını koltuğunun altına sıkıştırıp bir salona girer

İşbu yazı, bir sempozyumun hikayesidir.

akademik konferansçılık oyunu

Genç araştırmacıların çoğunlukla konu mankeni olduğu, duvarlarla konuştukları, dertlerini dinleyen kitlenin perdeler ardına gizlendiği, boşluk-beyin-beden üçlemesinin güdüklüğe mahkum olduğu akademik konferansları sevmiyorum. Sevemiyorum. Eskiden faydasız, kendi adıma yanlış strateji, talihsizlik gibi değerlendirdiğim bu tarzı artık neredeyse “kötü niyet” olarak görüyorum, çünkü 6 ay sonra çorba mı köfte mi yiyeceğim, işimin olup olmayacağı vb. belli değilken benden sadece mesela 350 dolarcık/eurocuk katılım ücreti talep eden konferanslar var. Ya da akademik turizmi ayyuka çıkaran ortamların ya da bilime alerjisi olduğu için ilmi bir gömlek giyerken ahlakın gerektirdiği açıklık, merak ve anlayıştan bihaber, tekrarların peşinde ortamlarda nefes alınmıyor. Ya da rakamlarla konuşunca hormonları coşan ama nitel çalışma duyunca “hm evet yapmış bişiler çocuk, dinliyelim bari” konumunu alan yerlerin, masaların, sandalyelerin hastası değilim. Duyma eşiği daha düşük olan genç kulakların duydukları sesleri kenara itip yavaşlamış kulakların başarılarını alkışlamamız “günü kurtarma” bakımından çok akıllıca, “geleceği kurtarma” bakımından ise zavallı derecede saçma kalıyor. Sen, geceni gündüzünü birbirine katan ve sadece ufukta görebildiğin bir şeyi 15-20 dakikada anlatmaya çabalarken, geçen yıllardan kanka olmuş tecrübeli katılımcılar tuhaf bir samimiyete, hoşbeşe çoktan dalmış oluyor, “ya siz ne güzel konuşuyorsunuz, söyleşiyorsunuz, acaba beni de aranıza almanız için ne yapmam gerekiyor” diye bakakalıyorsun. Bazıları senin sunumuna şöyle bir göz attıktan sonra ya daha ilginç çünkü daha tanıdık, bildik kelime dağarcığı ve ortamdan oluşan (!) oturumları dinlemek üzere ortamından ayrılıyorlar, ya turistik bir akademinin örnekleri olmak üzere şehirde kültürlü gezilere geçmiş oluyorlar (yapma demiyorum, hobi olarak yine yap) ya da “krizi aşmak için kritik aşamalar” isimli çalışma grubunun toplantısına geçiyorlar, zaten meşruiyeti açık…apaçık bir toplamı sağlamakla meşgul oluyorlar. Yani bu tür toplantılar, bir oluşumun değil, tamam oldu’ların ilan edildiği sahne oluveriyor.

Bulunduğun küçük akademik havuzda “hm çok önemli, aa çok anlamlı, yaa çok ciddi, ee çok acayip, vaaay çok dehşetli” bir konu olduğuna seni inandırdıkları (safsın çocuğum) mesele, orada denizde kum oluyor; hayatın gerçekçi dibiyle karşılaşıyorsun. Bence bu gerçekçilikte sorun yok; esas fenalık, sen yeni karşına çıkan bu platformu sindirirken eften püften bir akademik tartışmanın kanat takıp azman azman gibi göklerde süzülmesinde. Bu kanatlı azman fikirleri ve tezahürlerini gereğinden fazla ciddiye almamayı telkin eden ikincil doğamın da sesine kulak verdim,  böyle ortamlardan elimden geldiğince uzak durmaya çalışıyorum.

Ejderha veya Alan-Çalışmasının Dile Gelmesi

O sebepten, Avrupa’nın Anglo-Sakson adasında, küçük çaplı, yoğun ve kısa süreli, neredeyse butik bir sempozyumun ilanını görünce biraz panikledim, biraz duruldum, biraz düşündüm ve dedim ki:

İşte bu!

Gerçi görür görmez yaklaşık 5 kere acaba ben bu kriterlere uyuyor muyum diye sorguladım. Kıymetli ve tutkulu derecede seni çağıran şeyler insanın kendine güvenini sorgulamasına sebep oluyor. 5. defanın sonunda emin oldum, burası bana göre. Araştırmamın ilk bulgularını burada paylaşabilirim. Geçen on yıl boyunca tekrarladığım bir hata aniden ortadan kalktı: Ortamın amacına uygun bir niyeti tutturmadan giden o şaşkın ördek yerine, “evet, öyle bir yer ki kafamda oluşan resmi sunarım, gerçekten merak edenler eleştirir, onların eleştirileri sayesinde makalem istediğim kıvama daha çabuk gelir” diye düşündüm, gayet pragmatik yaklaştığım bir havaya girdim. Benim gibi bir şaşkın için oldukça sıra dışı olan bu yeni kafa ile var gücümle duymak istediğim eleştiriye göre bir öz ve taslak metin çıkardım. Neden geldin, İstanbul’da sempozyum mu yoktu?! diye soracak olurlarsa cevaplar hazırladım, yola koyuldum.

Her kıymetli ve tutkulu girişim gibi bu da engellerden azade değildi. Bir kere sempozyumun İngiltere’de olması yüzünden 1 koyup 4 kaybettiğim (bkz.sterlin) bir konumdaydım. Gelişmiş dünya bir başka oluyor. Bu riski almaya karar verdim.

Ama çalışma ve organizasyon disiplini açısından 4 kaybedip 16 kazandıran bir durum hasıl oldu. Önce organizatörler dudak ısırtan bir dakiklikle cevap yazdı: gönderdiğiniz özet-metinlerini aldık, şimdi bunları ince ince inceleyeceğiz ve size çabucak cevap vereceğiz. Bir hafta içinde kabul cevabı geldi, biraz da katılım desteği geldi (!), ben tamam diyince ertesi gün nihai kabul ve davetiye mektubu geldi. Yer yön bilgisi de ikiletmeden elimize ulaştı (bkz. coğrafyacı olmanın güzellikleri).

El alem uçaktan çat diye inip vizesini bankodan cırt diye alıp gümrükten cort diye çıkarken ben ayrıcalıklı Avrupa-dışı konumum dolayısıyla vize almak için işe koyuldum. Benim vize almak için harcadığım sürede iki köşe yazısı, bir sınav ve 4 davet için masa hazırlanırdı, ayrıca bir de dil öğrenirdim. Vize işlemlerini kolaylaştırmak için yardımını aldığım ofis: “Madem A.B.D.’de okulunuz, neden Türkiye’den vizeye başvuruyorsunuz?” diye sorduğunda kalbim kırıldı: Have you heard of fieldwork off-campus? (Bu vesileyle geçen eylülde tabii ki bir mantıcıda tesadüf ettiğim beyaz ayakkabılı iş adamı/emlakçı abinin sözlerini anmak istiyorum:

Hm… Demek sosyologsunuz. İlginç… Benim tanıdığım bütün sosyologlar evden dışarı çıkmıyor. Siz niye bu kadar geziyorsunuz?

Çünkü ben yayan bir sosyologum, hem de artık biraz coğrafyacıyım. Gezerek haritalamaya gönül vermişim. Üstelik bilginin evden uzakta bulunanına da değer veriyorum. Rica ederim. Ayrıca coğrafyacı da olduğumu o sırada söyleseydim işin içinden çıkamazdık, bu sebeple de kendimi ayrıca kutluyorum.)

Vizenin çıkmasını beklerken bir yandan da elimde anekdot usulü yazdığım için nasıl toplayacağımı bilemediğim bazı notlar vardı (sorun no.1). Kullandığım kaynaklardan birine ayrıntılı bakınca yine yazarına (ve tabii ki berrak aklına) aşık olmam sonucu (sorun no.2) daha da yavaşlıyordum (aman yarabbi neler demiş böyle). Ayrıca zaman daralıyor (sorun no.3), hiçbir zaman çok tatlı geçinemediğim zamanı -ya çok yavaş geçiyor ya çok hızlı- makale yerine başka işlere kayarak atlatıyordum. Seyahatim açısından en sevindiğim nokta trene binecek olmamdı; hatta İngiltere yolcusu kalmasın diye evdekilere haber verince annem beni şaşırtan bir çeviklikle, hm çok güzel, trenle gidersin, biz baktık internetten, dedi! Yola çıkmak üzereyken sunum teknik bir işe dönüştü: Şu kadar dakikada şu kadar kelime… bu hızda konuşursam bu kadar sayfa… bu fontla yazarsam daha okunaklı… görseller şu kadardan fazla olmamalı… endişeye meyilli birey olarak üzerimde şu renkte bir şeyler bulunmalı… şu kadar saat uyunmalı… gibi teknik ayrıntıları gözetmek işimi kolaylaştırırken, kimler konuşmacıymış? ne, o da mı konuşmacıymış? saçmalar mıyım acaba? diyerek endişelenmeseydim (sorun no.4) iyiydi, ama işte endişesiz bir macera düşünülebilemez. Arada notlarıma bakıp, yahu sanki benim tezime fayda olsun diye düzenlemişler bu sempozyumu, diye içimden geçirdim ve rahatladım, bütün taşlar tak tık tuk yerine oturuyordu.

Elektrik veya 3’ün 5’in hesabı

Anglo-Sakson dünyaya giriş vizesi almak için bazen yüklü yatırım yapmak zorunda olmamızın dışında ülkemizin bizi ayrıcalıklı kılan başka özellikleri de var: İki kıtaya yayılan (kıtalar birbirlerine hep dudak bükse de ısrarla devam), üç tarafı denizlerle çevrili (savaşmış bombaymış enerji kaynaklarıymış denizin bittiği yerde neler oluyormuş onları geç), dört mevsimin yaşandığı ama niyeyse o mevsimleri geçirenlerin nasıl geçindiğini umursamayan insanlarla, beş kardeşin beşinin bir olmadığı (anneanne sözü) ama tek vücut olmanın her türlü pazarlandığı güzide bir kara parçasındayız. Bunun yanı sıra: () engin yemek kültürümüz (Turkish breakfast heleloy! Kim hazırlıyor onca ballı böreği ayol?) ve tarihi mirasımız, () hem üstüne beton attığımız hem de albenili bulup satmayı arzuladığımız doğa dokumuz, () deli gibi güçlüklere göğüs geren ve fakat narincik olup korunmaya kollanmaya muhtaç olduğu ısrarla söylenen kadınımız, () ayrıyeten yokluklara, dağlara, zorluklara dayanıp düze çıkma azmimiz, () dünyanın bizi çökertmek, gömmek, mahvetmek, dalga geçmek için dansa kaldırdığını sandığımız güvensizliğimize eşlik eden dev egomuz (şaşırtıcı değil mi?) ve en nihayetinde de () doğal enerji kaynakları dağıtma, kullanma vb. her türlü uğraşma biçimimizin illa ki fiyasko olması (bkz. biofuel ne ki la, tezek di mi? diye soran insanın ülkesi versus çöpten enerji üreten, nükleer santrallerini uykuya yatıran ülkeler).

“Kaynaklar” meselesi önemli; şaşırtıcı bir şekilde, kişisel sandığım bir enerji kaynağı probleminin aniden memleket sathına sıçraması sebebiyle böyle ediyorum. Keyfimden değil yani.

Sunum endişemi uykusuz kalarak ve teknik ayrıntıları (3’ün 5’in hesabını yaparak) kontrol altına alarak çözdüğümü sanırken şöyle bir şeyler oldu: Yola çıkmadan önceki gün, yurt dışında elektrikli alet kullanabilmek için gereken seyahat adaptörümü kaybettiğimi fark ettim (belki hiç yoktu yanımda). Seni yurt dışındayken nasıl arayacağız!?! diye panik dalgası yaratan validem ve peder beyciğim sağolsun, yahu ne var, internet var, Skype var diye onları sakinleştireyim derken bu basit ayrıntıyı unutmuşum. Karaköy altgeçit çarşısında iyi niyetli bir satıcı, “bu karmaşık olan yirmmiibeşş lirra, bu diğeri beşş lirra. Neden daha fazla ödeyesin?” diyerek akıl (!) verdi. Uykusuz olduğum için bu aklı yuttum. Esas iş görecek evrensel adaptöre uzun uzun bakıp, evet ya niye daha fazla ödeyeyim madem 5 liraya da var, diyerek 3’ün 5’in hesabını yaptım ve diğer uyduruk adaptörü aldım ve bunun farkına ancak İngiltere’ye giriş yapınca vardım! (bkz. uykusuzluk kötülüklerin en kötüsüdür; iyi bir şey olsa kediler denerdi.)

Adaptör alışverişinden çıkıp ofise uğradım, metin üzerinde uğraşırken bilgisayarımın şarjı bitiyor, önceki geceden beri temassızlık yapan şarj aleti canımı sıkıyordu. Temas etsin diye kurcalarken adaptör kablosu alev aldı. Aaa yanıyor!, diyerek son dakikada odada bir fener alayını önlemiş oldum. O esnada bilgisayarımın pili %3 doluydu. Akşam saatinde, son dakikada, ekstra adaptör/kablo nerede bulurum derken çok klas bir hareketle yardımıma koşan ofisten ödünç kablo buldum. Eve gittiğimde yeni adaptörü benimsemeye çalışan bilgisayarın çıkardığı cızırtılar sayesinde korkudan bütün gece dosya yedekledim, kendime fason adaptör edindiğim için küfrettim. O sırada ya bu da şarj etmezse diye beş ayrı bellekte sunum kaydettim. Zaten Windows’un bitmek bilmeyen güncellemeleri yüzünden bilgisayara kıldım, bu kablo vakası yüzünden iyice soğudum (bunların ani voltaj değişikliklerinden kaynaklanabileceği ancak ertesi hafta tüm yurtta von Zürcher’i bile şaşırtacak elektrik kesintisi olduktan sonra aklıma gelebildi).

Ertesi gün havaalanında “portakal suyu içeyim, vitamin alayım” derdine düşüp, kitapçıya şöyle bir göz atarak “acaba yedek bir bilgisayar şarj aleti sorsam mı” kısmını atladım (bu kafa benim değil başkasının olmalı.) ama sorsam da muhtemelen benim elmalı olmayan bilgisayarıma uygun bir şeyler bulamayacaktım. Birleşik Krallık’a adım atıp tren yolculuğuma geçene dek, yedek adaptör sormak/almak aklıma gelmedi, çünkü zaten acelem vardı, gece bastırmadan otele varmak, dinlenmek istiyordum (bu neyin kafası, ben bu yedeksiz insan olamam). Trende yanımdaki yolcu, telefonunu şarj ederken kafama dank etti: Bu priz, benim adaptörüme hiç benzemiyor…

Aferin benim şaşkın kafam. Hayatta ilk kez yapmadığı işlere halen amatörce yaklaşmaya hasta tipler vardır ya. İşte o ben. Kolumun altında anlatılmak, ortalığı ısıtmak için bekleyen bir ejderhacık var ve ben onu parlatmak için gereken elektrikten yoksun kalacağım, çünkü beraberimdeki hiçbir elektronik alet çalışmayacak. Trenle sunum yapacağım bu Güney Galler şehrine vardığımda gecenin 9’uydu ve yedek planlar peşindeydim: (1) seyahat adaptörü alabileceğim elektronik mağaza sor, ama kapalıdır; (2) o zaman bu tür şeylerin satıldığı bir her-şey-mağazasına sor;  ama sorduk, onlarda yok; (3) o zaman ertesi sabah Apple Store bulup bari tabletimi şarj etsem, onda geri kalanına hazırlansam… ama pazar günü her yer kapalı olabilir; (4) o zaman internet kafe bul, bari orada çalış; (5) internet kafe yoksa? acaba organizatörlerden yedek bilgisayar mı sorsam? ama yo, olmaz, ayıp, elimde yazarım metnin kalanını; sezgisel olarak kaç dakika sürer, bulurum; (6) sunuma ekleyeceğim ses dosyaları? (7) onları da sonra makaleye koyarsın, geçmiş olsun.

Trenden otele yürüdüğüm yol boyunca seçenekleri düşündüm, elbette hepsi birbirinden ezik seçeneklerdi ve onların ezik efendisi de bendim, ama ne olursa olsun bu işi tamamlardım falan filan. Ah, nasıl bir özgüven. Bu özgüven olmasa şuradan şuraya gidemeyeceğim. Ayrıca şunları da düşündüm: (1) Tren istasyonundaki polis memuru neden “o iPad’i çantana sok lütfen, ortada tutma” dedi? (2) Ben ne ara bu kadar şaşkın oldum?

Otel resepsiyonisti kadının gece 10’da elinin altındaki çekmeceyi çekip içinden evrensel bir şarj adaptörü çıkardığı ve “bunu mu soruyorsun?” dediği ışıklar parladı, gündüz oldu, o an dünyanın en mutlu insanı ben oldum ve bunu resepsiyoniste borçluydum. Gerçekten. Neşeli bir ejderhadan ibarettim artık. Ta ki bendeki fiş adaptöre tam yerleşmediği için bilgisayarda çalıştığım süre boyunca tek elimle şarj aletini adaptöre itip durana kadar… ve adaptör ikide bir bendeki kabloyu tık diye geri atıp durdu. Ama buna da şükür. Ertesi gün (bir pazar günü) sempozyumda son dakika plan değişikliği ile benim sunum yaptığım günün değişmesi bile moralimi yeterince bozmadı. Şehrin simgesi/bayrağının teması dili dışarıda bir ejderhaydı, ben de onun kadar heyecanlı, enerjiktim ve azimliydim, sorun yoktu.

Uyum(suz)

Sempozyumun bittiği gün bir arkadaşımdan mesaj aldım: Türkiye’de elektrikler toptan ve perakende gitmiş, Adliye’de olaylar olmuş, işler karışmış. Alt tarafı birkaç gün yokum, yine neler karıştırıyorlar? (Evi çocuklara terk eden annenin modu, ev resmen parti evi olmuş ama ben anne değilim!) Oysa sempozyum ne güzeldi. Coğrafyayı koyun-pamuk-fön rüzgarları-meridyenler-düzgün çizilemeyen-haritalara endeksleyen ortaokul coğrafya dersine inat, her şeyin/her kişinin hesabını yapan sayısal bir mekanbilime endeksleyen bir coğrafya anlayışına inat, bu sempozyumda olağan ve olağandışı karşılaşmalardan, uyum mekanlarından, estetikten, hayvanların coğrafyasından, fotoğraftan, sanattan, bellekten, gelecekten, yerüstünden, yeraltından ve “ben”in karşısına çıkan ama ben olmayan şeylerden bahsediyorlardı. Akademik makalelerin yanında performansların yer aldığı sunumlar oldu. Sanatçılarla, biyologlarla, mühendislerle, tarihçilerle, antropologlarla doluydu odalar. Ama bizi ağırlayan, bir coğrafya bölümüydü. Konuşmaların yapıldığı salonun girintili çıkıntılı, süslü duvarları, heykelleri ve tavanları bir odada değil bir canlının içindeymişiz gibiydi. Hatta klasikleri temsilen togalı oturan üç heykel-adamın bacaklarını oturduğumuz yerden röntgenleyebilmemiz, bence İngiliz espri anlayışına dair ipucu bile verebilirdi -ben aldım şahsen, alamayanlar düşünsün. Fuar tadında, ortada kartvizitlerin uçuştuğu ve hangi sunumu dinleyeceğimizi şaşırdığımız, paniklere düştüğümüz konferansların aksine burada seçenekler sayılı ama zengindi, yemekler güzel, konular ve uzmanlıklar çeşitliydi. Tema ise basit: karşılaşmalar ve uyumlulaşmalar. İçerisi ve dışarısı, hatta daha fazlası: Araya girenlerin, arada kalanların, aradan geçenlerin duyuşsal varlıkları.

2015’e çok uygun bir tema.

Lezzetli Çipetpetler

Naki Tez’in İstanbul’un kuşçuları üstüne belgeseli, bir hobinin yerini (mahallelerini), zamanını, işitsel hacmini, sürgün verdiği etnik dalları, toplumsal cinsiyet ve statü sınırlarını çiziyor. Olayın bir çipetpet-ştet ştet ştet olduğunu sananlar yanılıyormuş, meğer “Sarayburnu’ndan gelen kuş yorgun olurmuş.”

Kuş seslerini oturarak dinlemek için kuşçu kahvelerine; gezerek ve ayakta dinlemek için de şu taraflara: Üsküdar, Çamlıca, Kasımpaşa, Tatavla, Dolapdere, Edirnekapı, Kocamustafapaşa, Beykoz, Adalar, Balat, Eyüp, Fatih-Karagümrük, Sarıyer, Kurbağalıdere… Çok gürültülü veya derin ormanlık alanlarda kuş seslerini hem duyup hem de kuşları yakalamak kolay olmasa gerek. Buradan işaretle İstanbul’un kırlık haritasını tahayyül etmek mümkün. Nasıl da erkekliği kurmaya yarar bir hobi olduğunu da yine görüntülerden, konuşmalardan, yüzlerdeki heyecandan okuyoruz. Bebek arabasına kuşu da ekleyip hem çocuk hem kuşu dolaştıran adamın hikayesi ne ola ki yoksa?